Sinds 2011 zijn we getuige van een terugkerend wereldwijd media spektakel, waarbij massale protestbijeenkomsten in de publieke ruimte lijken te verschijnen vanuit het niets, begeleid door een tsunami van zelf geproduceerde media uitingen, voornamelijk verspreid via internet. Van de Puerta del Sol in Madrid tot in de straten van Ferguson, Haren en Parijs (\u201cJe (ne) Suis (pas) Charlie\u201d) verschijnt dit terugkerende spektakel in zeer verschillende contexten en rondom een grote vari\u00ebteit van onderliggende kwesties. Het patroon dat we in deze bijeenkomsten kunnen ontwaren blijft echter opmerkelijk constant: Hoogst affectief geladen mobilisaties via internet overspoelen de publieke ruimte, maar omdat deze publieke ruimte verzadigd is met mobiele media en netwerken wordt de \u2018actie op straat\u2019 onmiddellijk weer terug gezonden naar het media netwerk. Hoe kunnen we leren omgaan met deze tegelijk massale maar ook uiterst vluchtige fenomenen en de techno-sociale dynamiek die hen tot stand brengt?<\/p>\n
In vervolg op het essay Affect Space<\/a>, begin 2015 geschreven voor Open!<\/a> door media theoreticus en onderzoeker Eric Kluitenberg, is Open! een publiek onderzoekstraject gestart samen met LAPS, het MIT ACT Art Culture Technology Program<\/a> in Boston en Het Nieuwe Instituut in Rotterdam<\/a>, met als doel deze dynamiek te onderzoeken voorbij die protesten zelf.<\/p>\n In deze bijeenkomst bespreken we hoe de zich ontwikkelende techno-zintuigelijke ruimtelijke orde van Affect Space in kaart kan worden gebracht, door gebruik te maken van dezelfde technologie die haar heeft voortgebracht. We vragen ook welke rol lichamelijkheid speelt in deze verdichte ruimtes als zowel een affectieve ontvanger en versterker?<\/p>\n